Μια βροχερή βόλτα στη χλωμή μας πόλη

5827a84e79b6f2089a280ea91f1678fb

Η παλιά μου γειτονιά στην Κυψέλη, πολύβουη και νευρική, έμοιαζε εκείνη την ημέρα με αποπροσανατολισμένο πουλάκι! 

Η βροχή μόλις είχε σταματήσει και οι μεγάλες λακούβες από τα νερά καμάρωναν σαν μαγικοί καθρέφτες. Αυτοί οι μαγικοί καθρέφτες που σου προκαλούν χαμόγελα και σκέψεις. Κοιτάς τη μορφή σου μέσα τους και φαντάζεσαι τον εαυτό σου από νεράιδα μέχρι… Γκόλουμ!

«Ωραία ώρα για βόλτα! Τα σαλιγκάρια κι εγώ!» σκέφτηκα, γελώντας. 

Φόρεσα το κόκκινο αδιάβροχό μου -για καλό και για κακό-, τις μπλε γαλότσες μου και ξεκίνησα τη βόλτα μου στη χλωμή πόλη.

Η ώρα μετά τη βροχή είναι παράξενη! Η φύση έχει μόλις ηρεμήσει, ενώ οι άνθρωποι μπαίνουν ξανά «στην πρίζα» κι αρχίζουν από εκεί που τους μπλόκαρε η βροχή! 

Περπατάω… Παρατηρώ… Δεν πηγαίνω κάπου συγκεκριμένα, απλά… αποφορτίζομαι!

Λίγο χαμένη στη μετάφραση κι έτσι όπως βαδίζω άσκοπα… και στην πόλη μάλλον, ακούω μια λαχανιασμένη φωνή πίσω μου να με φωνάζει. Γυρίζω ξαφνιασμένη και χαμογελώ στο ψηλό κορίτσι που στέκεται μπροστά μου. ‘Ηταν έγκυος, ετοιμόγεννη υποθέτω, και κρατούσε από το χερί ένα γλυκύτατο κοριτσάκι.

— Δεν με θυμάσαι, ε;; Η Αθηνά είμαι, η συμμαθήτριά σου στο Λύκειο! Καθόμουν ακριβώς πίσω σου!

— Ναι, Αθηνά μου! Εννοείται πως σε θυμάμαι! Όλα καλά; Βλέπω έκανες οικογένεια!

— Ακριβώς! Κι έχω κι άλλο ένα κοριτσάκι στη δευτέρα Δημοτικού! Πάω τώρα να το πάρω από το σχολείο!

— (…) Τραγουδάς ακόμα; Σαν ν’ ακούω τη βελούδινη φωνή σου που δεν έλειπε από καμιά σχολική γιορτή! Σπούδασες μουσική; Αυτό δεν ήθελες πάντα να κάνεις; Θυμάμαι πόσο παθιασμένη ήσουνα με το τραγούδι!

— Θα τα πούμε μια άλλη φορά! Τώρα βιάζομαι υπερβολικά! Πρέπει να μαγειρέψω και στη μάνα μου που είναι κατάκοιτη! Υποχρεώσεις…

— Έντάξει, παλιά μου συμμαθήτρια! Φιλιά στην οικογένεια και στη μανούλα σου! Να προσέχεις! Και κάποια στιγμή να πάμε και για κανένα καφέ! Θα σε ψάξω στο facebook!

Η Αθηνά είχε ήδη απομακρυνθεί και το μόνο που άκουσα να μου φωνάζει ήταν… «Δεν έχω facebook! Δεν προλαβαίνω πλέον!».

Ήμουν σίγουρη πως δεν προλαβαίνει πια ούτε για ένα καφέ! Η Αθηνά… η Αθηνά με τη μελωδική φωνή! Το πιο ταλαντούχο πλάσμα στο σχολείο! Το κορίτσι που λέγαμε πως αν δεν πετύχει στη μουσική, κανείς μας δε θα πετύχει τίποτα!

Τα είχα λίγο χαμένα! Ξαφνιάστηκα! Έκανε οικογένεια… δε λέω! Αλλά τα όνειρά της… τα όνειρά της που πήγαν; Θα τα ξαναβρεί μια μέρα ή χάθηκαν για πάντα; Ποιος ξέρει; Μόνο εκείνη! Μόνο η Αθηνά!

Και η βροχή ξανάρχισε… πιο δυνατά αυτή τη φορά!

 

0 Comments
Previous Post
Χαλβάς με καφέ και πορτοκάλι
Next Post
486a20663e774f29dae7ff01d2702e71