Φτιάχνω καφέ και ξανασκέφτομαι…

4d3eec9e11944b1c55496ab18a741366

Κάποιες φορές ο ύπνος δε με πιάνει… τίποτα δεν είναι τόσο πολύ ή τόσο λίγο. Η μέρα μού μοιάζει μικρή κι η νύχτα ακόμα μικρότερη. Δεν ξέρω αν έχω χαθεί ή έχω χάσει… Δεν ξέρω αν είναι έρωτας ή ανάγκη… 

Κάποιες φορές δε με χωράει ο τόπος… το σπίτι μού φαίνεται μικρό… κι ο κόσμος μεγάλος και ζόρικος. Σκέφτομαι ν’ ανοίξω την πόρτα να φύγω… να τρέξω στο σκοτάδι, να μπλεχτώ μέσα στις σκιές. Μα δεν το τολμώ… δεν το τολμώ πια…

Μια φορά, παιδάκι ήμουν, το τόλμησα… άνοιξα την πόρτα κι έφυγα. Μ’ έψαχναν δυο ώρες. Έβρεχε, όπως απόψε. Γύριζα μόνη μου. Ήρθα πίσω βρεγμένη ως το κόκκαλο γιατί κρύωνα. Δεν έκλαιγα, δε ζήτησα να φάω… ζήτησα μόνο να βγάλω τα βρεγμένα μου ρούχα και να καθίσω δίπλα στο τζάκι. Πάντα αγαπούσα τη φωτιά.

Από τότε πέρασαν χρόνια για να ξαναφύγω. Δεν έμενα και πολύ, πουθενά. Οι καταστάσεις, ο χαρακτήρας μου, η ζωή η ίδια… Πώς να τα βάλω με τη ζωή; Μπορώ; Την αφήνω να κάνει το δικό της. Την παρακολουθώ διακριτικά και πατάω στα χνάρια της μπας και καταφέρω να την πλησιάσω… να τη φτάσω…

Ανάβω τσιγάρο και συνεχίζω… Φτιάχνω καφέ και ξανασκέφτομα… Καιρός να μείνω εδώ… Καλά είναι.

 

0 Comments
Previous Post
Café de Flore, Paris
Next Post
shutterstock_144311491-680x380