Δυο «ελληνικούς» στην ίδια πόλη

9b971ae8a1bef45c24aa75ae25fc4bdc

Η μεγάλη αφιλόξενη πόλη απλώνεται μπροστά μου. Άνθρωποι τρέχουν να προλάβουν δουλειές, ραντεβού… την ίδια τη ζωή. Περπατάω μόνη εδώ και μια ώρα με το mp3 στ’αυτιά και τα παγωμένα μου χέρια χωμένα βαθιά μες στις τσέπες του μάλλινου παλτού μου. Πάλι ξέχασα τα γάντια στο δωμάτιο… το βράδυ που θα γυρίσω πίσω τα χέρια μου θα έχουν «σκάσει» από το κρύο κι εγώ θυμωμένη με τον εαυτό μου θα τα πασαλείβω μ’ εκείνες τις απαίσιες αλοιφές που κουβαλάω πάντα μαζί μου.

Έχω ακόμα μισή ώρα περπάτημα για να φτάσω στη σχολή που γίνονται τα σεμινάρια. Πού να το φανταζόμουν! Ένα χρόνο πριν γυροφέρναμε μαζί σ’αυτή την τεράστια πόλη. Αγκαλιασμένοι, ξεκαρδιζόμασταν από τα γέλια όταν νομίζοντάς μας για Ισπανούς, μάς μιλούσαν ισπανικά. Κι εμείς με τη σειρά μας τούς απαντούσαμε στα ελληνικά, μιλώντας γρήγορα και λέγοντας ασυναρτησίες. Θυμάμαι πόσο σίγουρος ήσουν πως θα ξαναγυρίζαμε μια μέρα εδώ, οι δυο μας, με μεγαλύτερα όνειρα, πιο αποφασισμένοι για τη ζωή μας, αλλά με τα ίδια πλατιά χαμόγελα ν’ αγκαλιάζουν τα πρόσωπά μας.

Σήμερα θα κλείναμε ένα χρόνο, αν ήμασταν μαζί. Κρατάω στα χέρια μου το σημείωμα που μου άφησες πάνω στο μαξιλάρι, φεύγοντας. Μια πρόταση όλη κι όλη… «Φεύγω γιατί μαζί σου είναι αλλιώς κι εγώ αυτό το «αλλιώς» το φοβάμαι.» Πάντα ήσουν απρόβλεπτος, Στέφανε…

Περπατάω ακόμα. Στέκομαι μπροστά στο αγαπημένο μας cafe. Μπαίνω μέσα. Έχω να έρθω από τότε…

Κοιτάζω τον Billy, τον νεαρό ιδιοκτήτη και του χαμογελώ. Με παρατηρεί για λίγο σαστισμένος. Δεν αργεί να έρθει προς το μέρος μου ανοίγοντας τα χέρια του σε μια ζεστή αγκαλιά. Με κλείνει μέσα σ’αυτήν!

Τον αγκαλιάζω κι εγώ με τη σειρά μου βάζοντας τα κλάματα.

–Don’t cry, Alice. Steve is here! He told me what happened… He is so sorry that he left you… He really loves you, Alice! Beleive me!

–What?? Where is Steve, Billy?

–Εδώ είμαι, Αλίκη! Μια εβδομάδα σε ψάχνω! Πήρα τους δικούς σου και μου είπαν πως είσαι στο εξωτερικό… αυτό τίποτε άλλο. Σε παίρνω στο κινητό και δεν απαντάς…

–Το έχασα στο αεροδρόμιο 10 μέρες τώρα…

–Ήξερα πως θα ήσουν εδώ σήμερα! Το ευχόμουν δηλαδή… Εδώ στο caffe που γνωριστήκαμε! Έπινες cappuccino και μου ζήτησες το ελληνικό περιοδικό που διάβαζα. Σε κοίταξα και σκέφτηκα: «Να, μια κούκλα Ελληνίδα!». Στο έδωσα χαμογελώντας και σου έδωσα μαζί και την καρδιά μου! Σ’ αγαπώ, κορίτσι μου! Κι αυτή τη φορά θα μείνω δίπλα σου… χωρίς φόβο… αλλά με πάθος!

–Τι να πω; Σ’ αγαπώ, Στέφανε! Τι άλλο; Δεν ξέρω…

–Ξέρω εγώ! Δύο ελληνικούς, Billy my friend! Έτσι, για το ξανασμίξιμο!

–What did you say, Steve?

–Άσε, άσε, ρε Billy! Έρχομαι να τους φτιάξω εγώ!

 

 

 

 

0 Comments
Previous Post
James Byron Dean
Next Post
Natalie Wood