Tea, please!

0a158b62c581f52c8a8c63317392d43a

Το τσάι μπήκε στη ζωή μου σε πολύ μικρή ηλικία! Θυμάμαι τη μαμά μου να τηλεφωνεί στις φίλες της (μη φανταστείτε… δυο θείες μου, τη γειτόνισσα απέναντι και μια γεροντοκόρη συνάδελφό της που τη λυπόταν) και να τις καλεί για… afternoon tea! 

Το σπίτι άστραφτε από καθαριότητα, τα βελούδινα μαξιλαράκια του καναπέ βρίσκονταν από νωρίς στη θέση τους, το ασημένιο σερβίτσιο λαμποκοπούσε από το τρίψιμο και όλο το σπίτι μοσχομύριζε φρεσκοψημένο κέικ πορτοκάλι!

Η μαμά μου έβαζε το λουλουδένιο της φόρεμα, το γαλλικό της άρωμα κι ένα απαλό κόκκινο κραγιόν που το πούδραρε στα χείλη της για να μη βγαίνει επάνω στο φλιτζάνι! Πόσο εκνευριζόταν με τα σημάδια από το κραγιόν στα φλιτζάνια…

Πρώτα έρχονταν οι θείες μου κρατώντας γλυκάκια που είχαν φτιάξει οι ίδιες! Μπισκοτάκια βανίλια η θεία Λένα και μπισκοτάκια κανέλα η θεία Λίνα! Πάντα τα ίδια κι απαράλλαχτα! Τσάμπα περίμενα κάτι σοκολατένιο να φέρουν… Μετά έρχονταν οι άλλες δύο καλεσμένες φορώντας τα ταγεράκια τους και χτενισμένες στην τρίχα!

Την εποχή του ’70 τα καλέσματα στα σπίτια ήταν σοβαρή υπόθεση και τα… afternoon tea ακόμα σοβαρότερη! Συνήθως συνοδεύονταν και από επίδειξη Τάπερ… αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που θα σας πω αργότερα!

Η μαμά μου ήθελε πάντα να έχει διάφορα τσαγάκια για να υπάρχει ποικιλία και δυνατότητα επιλογής! Είχε μέντα, βανίλια, λεμόνι… πράσινο, μαύρο τσάι κι ένα μυρωδάτο αγγλικό Earl Grey που ανέδυε αρώματα περγαμόντου! Της το είχε φέρει ο ξάδερφός της από το Λονδίνο!

Το σπίτι γέμιζε αρώματα και μυρωδιές! Το τσάι γυάλιζε μέσα στ’ ασημένια φλιτζάνια! Οι καλεσμένες μας μιλούσαν ασταμάτητα, γελούσαν δυνατά, γεμίζοντας και ξαναγεμίζοντας τα φλιτζάνια τους με τσάι!

Τις χάζευα από την άλλη μεριά του σαλονιού, «ξεσήκωνα» τις κινήσεις τους και φανταζόμουν τον εαυτό μου -μεγάλη κοπέλα πια- να πίνω τσάι με τις φίλες μου στο βροχερό Λονδίνο!

Tea, please!

 

0 Comments
Previous Post
merylin
Next Post
epiloges-1